De stad Wazirabad in Pakistan produceert jaarlijks miljoenen messen die voor dumpprijzen worden aangeboden op eBay, Etsy en rommelmarkten. In tegenstelling tot Chinese laseretsingen is Pakistaans damast daadwerkelijk gesmeed door staallagen op elkaar te vouwen en te wellen. Desondanks brengt het grote risico's met zich mee voor culinair gebruik.
In de kleinschalige smederijen van Wazirabad gebruikt men geen zuivere, metallurgisch gecertificeerde staalbaren. Men smelt roestige bladveren van oude vrachtwagens, staalkabels en bouwstaal samen. De chemische samenstelling is volstrekt ongecontroleerd en kan giftige sporen van zware metalen bevatten die afgeven op voedsel.
Deze ruwe koolstofstaalsoorten bevatten minder dan 4% chroom (vergeleken met 15% in VG-10). Als je een tomaat of citroen snijdt en het mes 5 minuten laat liggen, zie je al roodbruine roestvlekken ontstaan die een onaangename metaalsmaak overbrengen op je etenswaren.
Zonder elektronisch gestuurde hardingsovens en pyrometers vindt het harden plaats op het blote oog bij kolenvuur. Het resultaat is een matige hardheid van 52-54 HRC. De snede bot al na enkele minuten af en vouwt dubbel bij het minste contact met een snijplank.
Pakistaanse jachtmessen of decoratieve dolken kunnen fraaie pronkstukken zijn voor in een vitrinekast. Voor de voedselveiligheid van je gezin moet je echter altijd kiezen voor geteste, voedselveilige kernstaalsoorten zoals VG-10, AUS-10, SG2 of X50CrMoV15.